در عشق گمان خود عيان بايد كرد ترك بد و نيك اين جهان بايد كرد

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست، بین من و عشق تو فاصله ای نیست، گفتم که

صبر کن گوش به من دار ، گفتی که نه باید بروم حوصلهای نیست  پرواز عجب عادت

خوبیست ولی تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست، گفتی که کمی فکر خودم باشم

 و آن وقت جزعشق تو در خاطر من مشغله ای نیست، رفتی تو خدا پشت و پناهت

 به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست. . . !

تو همانی که دلم با دل تو عهد ببست

درنگاه تو نشست و دگرازغیرگسست

من همانم که به یاد تو دلم چشم گشود

عشق را دید ولیکن ازغم عشق شکست

تو را از هستي و بودن گرفتن 

مرا از آرزو كردن گرفتن

و نفرين بر تمام شهر زيرا

 
مرا از تو تو را از من گرفتن

 درون سينه آهی سرد دارم

  همی دانم دلی پر درد دارم. . .

مي دونم دلت گرفته ؛ من برات سنگه صبورم
چي شده تنها نشستي ؛ مثل تو از همه دورم

خیلی خنده داره . وقتی آدم به میزان سادگی خودش پی می بره

خیلی غم انگیزه . وقتی آدم می فهمه واقعیت هیچ وقت به خوبی رویا نیست


خیلی مزخرفه . وقتی آدم می فهمه حتی خودش رو نشناخته!

خیلی بی خوده . وقتی آدم هر روزش تکراری تر از دیروزش باشه

و با همه اینها

خیلی زیباست . وقتی آدم همیشه یک نفر رو داره که بهش بگه

"دوست من"